SÜLEYMAN SAYAN / SPOR AKTÜEL

Kesik kesik oynanan oyunlar, kötü renderlanmış bir video gibidir; insanı kasar. Daha teknolojik konuşursak, Konyaspor ciddi bir darboğaz yaşıyor diyebiliriz.

Konyaspor’u bir oyun bilgisayarı gibi düşünelim. İşlemci yüzde yüz çalışmaya çabalarken, ekran kartı yüzde 50’lerde dolaşıyor. Doğal olarak sistem FPS sorunu yaşıyor. Parçaların dengeli çalışması için bir RAM takviyesi şart. Görev yöneticisi konumundaki Çağdaş Atan’ın sıfırdan bilgisayar toplamaya ihtiyacı yok; bir stoper ve bir kanat oyuncusuyla bu sorun büyük ölçüde giderilebilir. Hocanın ve ekibinin Afterburner'da HWInfo açmasına gerek yok, görev yöneticisine bakmak bile tabloyu net biçimde gösteriyor.

Bir tarafta Süper Lig seviyesinin üzerinde yaptığı transferlerle kadrosunu güçlendiren Konyaspor, diğer tarafta maddi sıkıntılarla boğuşan, kalburüstü oyuncularını kaybetmiş ve gençlerle ayakta kalmaya çalışan Eyüpspor vardı. Buna rağmen, Çağdaş Atan’ın Konyaspor başında yaşadığı galibiyet hasreti ve uzun süredir Konya’da maç kazanamama baskısı, Eyüpspor maçında da hissedildi. O maç geldi, geçti… Siz hâlâ galibiyetle tanışamadınız.

Tribünlerdeki ortak soru şu: “Bu durumdaki Eyüpspor’dan bile evinde son dakika puan alıyorsan, kimi yeneceksin?” Kabul edelim; Konyaspor hâlâ Recep Uçar’ın kısıtlı kadroyla topladığı 14 puanın ekmeğini yiyor. Ama o ekmek artık bitti. Sıralamada 13’üncü olmakla 18’inci olmak arasındaki baskı, şampiyonluk yarışındaki baskıdan bile daha ağırdır. Siz maç kazanamadıkça gerilersiniz, geriledikçe üzerinizdeki yük artar. Konyaspor’un seri galibiyetlere ihtiyacı var; ama önce kendi içindeki bu psikolojik kilidi açması gerekiyor.

Eyüpspor maçı 90 dakika sizin kontrolünüzde geçmiş olabilir. Rakip ilk ciddi şutunda golü bulmuş da olabilir. Ancak son düdükten sonra elde kalan istatistikler sadece o gün anlam taşır; ertesi gün unutulur. Konyaspor’un sorunu pozisyona girmek değil, atakları sonuçlandırmak. Skor üretmekte zorlanmak ve çok basit goller yemek bu takımın en büyük problemi. Basit gol yemek demişken, futbolda oyuncuların birbirine en fazla değer kattığı yer stoper hattıdır. Partnerinizle uyumunuz sizi zirveye de taşır, dibe de çeker. Bireysel yetenek, yanınızdaki oyuncuyla uyum sağlayamadığınızda bir tokat gibi geri döner.

Uğurcan verilen şansları iyi değerlendiremedi ve tribün tepkileri de giderek arttı. Oyuncunun geleceği açısından bir süre kesik yemesi, hatta bu bölgeye transfer yapılması artık kaçınılmaz. Çünkü rakipler Konya’ya gelirken planlarını net kuruyor:

“Kapanalım, tesadüfen de olsa bir gol bulursak Konyaspor mental olarak çöker.” Nitekim Konyaspor gol yediği anda “ne yaparsak yapalım olmuyor” psikolojisine hızla giriyor.

Pandemi insanlardan çok şey aldı; Konyalıların stadyumda maç izleme hevesini de… Taraftarla konuştuğunuzda, maça gidiş-gelişte yaşanan sorunlar, trafik ve maç içindeki stres yerine evden izlemenin daha cazip geldiğini dillendirdiğini görüyoruz.

Öte yandan Konyaspor kulübe açısından zengin bir takım hâline geldi. Ancak hava toplarındaki zaaf, bir türlü akıcı oyun oynanamaması ve gol üretilememesi en göze batan eksikler. Konyaspor’un şu an ihtiyacı “oyun” değil, skor. Önce bulunduğu yerden yukarı tırmanmalı; oyun konuşmak için, zaman sonra da bulunur. Kötü bir takım değiliz. Ancak sonuç gelmeyince eleştiri kaçınılmaz oluyor. Konyaspor bu darboğazı aşabilir; ligde ve kupada başarılı olabilir. Ama bunun için biraz destek, biraz sabır ve doğru dokunuşlara ihtiyaç var.

Maçın sözü: Motor bağırıyor ama araba hızlanmıyorsa, sorun gaza basmakta değil; 5’te olması gereken vitesin hâlâ 2’de kalmasıdır.