Abdullah LEBLEBİCİ / Haber Köşe Yazarı

Futbolda başarı ödüllendirilir...

Başarısızlık ise sorgulanır.

En azından dünyanın her yerinde böyledir.

Ama görünen o ki bizde işler biraz farklı yürüyor.

2026 Dünya Kupası hayali bir kez daha suya düştü.

Milyonlarca futbolseverin büyük umutlarla takip ettiği A Milli Takım, Dünya Kupası'nın dışında kaldı.

Bu başarısızlığın ardından kamuoyunun beklentisi; sorumluların hesap vermesi, yanlışların masaya yatırılması ve geleceğe dair yeni bir yol haritasının çizilmesiydi.

Ne oldu?

Federasyon Başkanı görevine devam ediyor. Montella görevine devam ediyor.

Üstelik bununla da kalmıyor...

Federasyon Başkanı İbrahim Hacıosmanoğlu, futbolculara söz verdiği Bodrum'daki villaların yapılacağını ve bu sözünden dönmeyeceğini açıklıyor.

İnsanın aklına ister istemez şu soru geliyor: Başarının ödülü ne olacak?

Çünkü başarısızlığın ödülü villa ise, başarıya ne verilecek?

Futbolcuların emeklerine, mücadelelerine elbette saygımız var. Milli formayı giymek büyük bir onurdur. Ancak ortada inkâr edilemeyecek bir gerçek var.

Hedef tutmadı. Türkiye Dünya Kupası'nda yok.

Böylesine büyük bir hayal kırıklığının ardından kamuoyuna verilen ilk güçlü mesajın "villa sözümü tutacağım" olması gerçekten düşündürücü.

Daha da üzücü olan ise bu ülkenin belki de son yıllardaki en kaliteli oyuncu grubuna sahip olmasıdır.

Bu kadro, doğru planlama ve doğru teknik yönetimle çok daha büyük başarılara ulaşabilecek potansiyele sahip.

Ancak yanlış tercihler, hatalı kadro mühendisliği, formsuz oyuncularda ısrar ve saha içindeki plansızlık nedeniyle bu altın jenerasyon adeta heba ediliyor.

Daha önce de yazdım... Bugün de aynı noktadayım.

Sorun sadece sahadaki futbol değil. Sorun, başarısızlığın normalleştirilmesidir.

Başarısızlığın ardından hiçbir sorumluluk üstlenilmemesi, aksine ödüllerin konuşulmasıdır. Başarı gelmeden başarı kutlaması yapılamaz.

Önce milletin yüzünü güldürelim... Önce yıllardır özlediğimiz başarıları yaşayalım...

Sonra istenirse villalar da konuşulur, primler de.

Çünkü bu millet, başarıya verilen ödüle hiçbir zaman itiraz etmez. Ama başarısızlığın ödüllendirildiğini gördüğünde sadece üzülmez...

İnancını da kaybeder. Ve benim en büyük korkum da budur.

Bu ülkenin futbol adına sahip olduğu muhteşem jenerasyonun, yanlış yönetim anlayışı yüzünden tarihimizin en büyük fırsatlarından biri olarak değil, en büyük kayıplarından biri olarak anılmasıdır.

İşte buna gerçekten gülüyoruz... Ama aslında ağlanacak halimize...