Abdullah LEBLEBİCİ / Haber Köşe Yazarı

Bazı olaylar vardır, insanı güldürürken düşündürür;

Düşündürürken de toplumsal aklımızın ne kadar kaygan bir zeminde olduğunu gösterir.

Hani derler ya, “bir olayın ciddiyetini ölçmek istiyorsanız, nelerin mesele yaptıklarına bakın.”

İşte Balıkesir’deki “kaz vakası” tam da böyle bir örnek oldu.

Bir vatandaş, sabah kahvaltısında simidini çaya bandıracağına, dilekçesini CİMER’e bandırmayı tercih etti.

Sonra da konu TAAAAAA nerelere kadar geldi…

Konu mu? Mahallede özgürce dolaşan 30 kazın gürültü yapması, ortalığı pisletmesi, huzur kaçırması(!)

“Çok önemli meseleye” anında el koydu.

Zabıta, jandarma… Kim bilir belki bir müfettiş bile sevk edildi.

Sonuç: Kazlar apar topar kümese kapatıldı.

Ama bu hızlı “refleks” kazların değil, mantığın canına kıydı.

Bu olayların gerçekleşmesinin ardından sıcaktan ve stresten 8 kaz telef oldu. Vicdan, akıl ve sağduyu ise çoktan toprağa gömülmüştü.

Tam “bu trajikomik vaka unutulur gider” derken, yeni bir perde açıldı:

Kazlar, şartlı tahliye sonrası özgürlüğe kavuştu ve tatilcilerle beraber duş aldı!

Evet yanlış duymadınız. Bir zamanlar “kamu güvenliği” için kapatılan kazlar, şimdi plajlarda insanlarla yan yana serinliyor.

Şimdi soruyorum:

Neredeyiz?

Yaşananlar ciddiyeti mi bu? Yoksa garip bir tiyatronun orta yerinde miyiz?

Şikâyet hakkı var, eyvallah.

Ama her şikâyeti devlet meselesi haline getirmek, koskoca mekanizmayı halkın alayına açmaktır.

Çünkü mesele, kazların yürüyüp yürümemesi değil…

Mesele, “şikâyeti” sağduyunun önüne koymak, aklın süzgecinden geçirmemektir.

Kazları kümese kapatan anlayış, aslında özgürlükleri de, mantığı da kapatıyor.

Ve işin ironisine bakın ki, sonunda olan yine masumlara oluyor:

Kazlar telef oluyor, vicdan yaralanıyor.

Bugün kazlar tatilcilerle duş alıyor olabilir, ama biz hâlâ nelerle meşgul oluyoruz, Neler, ciddiye alıyoruz.

İşe bakın KAZLAR’ın duş alıp almadığını tartışıyoruz.

Asıl mesele de burada başlıyor…