Abdullah LEBLEBİCİ / Haber Köşe Yazarı

Yazıma Teknik Direktör İlhan Palut, un şu cümleleri ile başlıyorum.

"Tüm samimiyetimle söylüyorum; inşallah penaltı kararı doğrudur. Ne bizim canımız yansın istiyoruz ne de biz sevinirken başkasının canını yakmak istiyoruz"

Bu cümlenin sonuna kadar arkasındayım, ne bizim lehimize haksızlık yapılsın, ne de başka bir takımın, sadece adalet istiyorum.

Adalet var mı? Diye sorarsanız, bunun cevabını başınızı ellerinizin arasına alın siz cevap verin…

Futbolun bu döneminde artık puan hesapları kadar oynanan her dakika da büyük önem taşıyor.

ŞİMDİ SON DURUMA BAKALIM…

Sezonun ilk bölümlerinde üç hafta kötü gider, ardından üç hafta toparlanırsınız; bunu bir şekilde tolere edersiniz.

Ama artık o dönem geride kaldı.

Şimdi her an, her top, her mücadele belirleyici.

Kocaeli karşılaşması, adeta sezonun kaderini etkileyebilecek bir sınav niteliğindeydi.

İlk yarıya baktığımızda oldukça dengeli bir oyun vardı. Evet, hücum girişimleri açısından daha istekli görünen taraf Konyaspor’du.

Ancak iki takımın da net gol pozisyonu üretmekte zorlandığı bir ilk 45 dakika izledik.

İkinci yarıda da tablo uzun süre değişmedi. Yediğimiz gole kadar oyun yine dengede ilerledi.

Bir anlık pozisyon hatası… Bir kararsızlık… Ve hiç beklemediğiniz bir anda top ağlarınızda.

Nitekim öyle de oldu.

Dakika 60… İşte o andan sonra sahada bambaşka bir tablo oluştu. Konyaspor oyunun kontrolünü tamamen eline aldı.

Ama bu sadece topu rakip sahada dolaştıran bir görüntü değildi. Aksine, çok adamla hücuma çıkan, ceza sahasında çoğalan ve gol arayan bir takım vardı.

Direkten dönen toplar… Duran toplarla gelen tehlikeler… Ceza sahasına yapılan etkili koşular…

Bütün bunlar Konyaspor’un maçı bırakmaya niyeti olmadığını gösteriyordu.

Elbette bu kadar öne çıkınca kontra atak riski de ortaya çıktı. Ama savunma bu konuda oldukça dikkatliydi ve rakibe fırsat verilmedi.

Sonunda beklenen gol geldi. Skor 1-1 oldu.

Bu, sahadaki kararlılığın en net göstergesiydi. Çünkü oyuncuların zihninde şu düşünce vardı: “Beraberlik yetmez.”

İşte bu kararlılık sonunda meyvesini verdi ve gelen golle galibiyet kapısı aralandı. Ama şunu açıkça söylemek gerekiyor… Bu galibiyetle sadece nefes aldık.

Henüz karaya çıkmış değiliz.

Hâlâ suyun içindeyiz. Ve eğer dikkatli olmazsak yavaş yavaş tekrar dibe doğru çekilebiliriz.

Bu yüzden bu galibiyeti bir rahatlama değil, bir uyarı olarak görmek gerekiyor.

Çünkü bu maç bize bir şeyi daha hatırlattı: Futbol 90 dakika oynanan bir oyun.

Ve sahada terin son damlasına kadar mücadele eden kazanır.

Bu galibiyet belki bizi kıyıya biraz yaklaştırdı. Ama tamamen kurtulmak için aynı mücadeleyi son düdüğe kadar sürdürmek zorundayız.

Çünkü ligde artık tek gerçek var:

Durursan düşersin…