Abdullah LEBLEBİCİ / Haber Köşe Yazarı

Yerel basın, güneşte kalmış kar gibi günden güne eriyor.

Sadece ekonomik olarak değil, itibar ve saygınlık bakımından da ciddi bir kayıp yaşıyor.

Peki, neden?

Açık konuşmak gerekirse bu tablonun sorumlusu olarak kimseyi suçlamıyorum.

Önce kendimize bakmamız gerekiyor. Çünkü suçun büyüğü biz basın mensuplarında!

Biz, mesleğimizin ağırlığını ve sorumluluğunu taşıyamadık.

Haberci ve yorumcu olmayı unuttuk.

Oysa gazetecinin görevi haber yapmak, gelişmeleri takip etmek, yorumlamak ve kamuoyunu doğru bilgilendirmektir.

Ancak zamanla bu çizgiden uzaklaştık.

Haberci ve yorumcu olmak yerine hâkim, savcı olmaya özendik.

Araştırmadan hüküm verdik, dinlemeden karar aldık, bazen de gazeteciliği kişisel hesaplaşmaların aracı haline getirdik.

Sonuç mu?

Ne doğru dürüst haberci olabildik ne de yorumcu.

Üstelik ne hâkim ne savcı olabildik. Ama gazeteciliğin en önemli sermayesi olan güveni ve saygınlığı da kaybettik.

Unutmayalım; gazeteci hüküm vermez, kamuoyunu bilgilendirir. İddia varsa aktarır, araştırır, sorar ve cevap arar.

Yargılamak başka, gazetecilik yapmak başkadır.

Elbette ekonomik şartlar, dijitalleşme ve sosyal medyanın yükselişi yerel basını zorluyor.

Ancak bütün suçu değişen dünyaya yükleyemeyiz. Çünkü itibarımızı koruyamadığımız yerde ekonomik destek de tek başına çare olmaz.

Bugün kendimize şu soruyu sormamız gerekiyor:

Biz gazeteciliğin mi peşindeyiz, yoksa gazeteciliği kullanarak başka hesapların mı?

Yerel basın, bir şehrin hafızasıdır.

O hafıza silinirse sadece gazeteler değil, şehrin sesi de susar.

Hâlâ geç değil. Önce kendimizi sorgulamalı, sonra mesleğimizi yeniden ayağa kaldırmalıyız.

Çünkü gazetecilik, güçlünün yanında durmak değil, gerçeğin yanında durabilmektir.

Ve unutmayalım; gazetecinin en büyük sermayesi ne kalemidir ne de imzası…

GÜVENİDİR!