H. Yüksel GÜLAY / SPOR AKTÜEL

Kırk elli senedir Seydişehir böyle bir kar yağışı görmedi. Ana yollar hariç her taraf karlarla kaplı. Eski dam evlerimizi hatırladım. Kar yağdımı herkes damlara kar kürümeye çıkar küreklerle karları sokaklara atardık. Yağmur yağdımı dam yuvakları vardı bir ucundan ben diğer ucundan annemle birlikte yuvak taşını damların üstünde yuvarlardık. Bu kar yığınlarını görünce aklıma bunlar geldi.
    Futbol topu herkeste veya her mahallede bulunmazdı. Hiç unutmam bir futbol topu elime geçti. Yatağımın ucuna koydum ve sabahleyin mahallemizde top oynarız ümüdiyle yattım. Sabah bir kalktım her taraf karlarla kaplanmış. Bu gün yarın kalkar umuduyla bir aya yakın bekledim yine kar kalkmadı. Bir futbol veya bir voleybol topuna sahip olmak bile bir şanstı. Futbol takımımız sahaya antrenmana çıktığı zaman iki top bilemedin üç topunuz varsa sevinirdik. Maşallah şimdi antrenmanlara bir çuval dolusu topla gidiliyor.
    Samanpazarı bizim gençlik yıllarımızın en güzel futbol sahamızdı. Bizim yaştakiler bu sahanın hatıralarını unutmazlar. O dönemlerde orayı gerçek bir futbol sahası yapmayı çok arzu ederdik. Konyamızın o dönemdeki Beden Terbiyesi İl Müdürü Sami Yavrucuk abimizle sahaya gittik hatta bize burasının küçük bir stadyum olarak yapılacağını bile söylemişti. Ama bu iş olmadı. Tapu ve arazi sorunu çıktı. Bu hevesimiz gerçekleşmedi.
    Samanpazarı sahasından başka birde unutamadığımız bir sahamız daha var. Oda Pınarbaşı mevkiindeki Termiyelik sahası. O sahanın çimleri dile gelsede bir konuşsa. Oradada çok maçlar oynadık. Seydişehir tarihine altın harflerle yazılan Dünya ve Olimpiyat şampiyonu olmuş güreş devlerini Termiyelik sahasında güreştirdik. Her iki sahada oynanan maçları yazmaya kalksam sayfalara sığmaz. Ne demiş şairimiz “Geçmiş zaman olurki hayali cihana değer.”