Abdullah LEBLEBİCİ / Haber Köşe Yazarı

Kısa süre önce Meram’da, 12 yaşındaki bir çocuğun kapısına beş kız öğrenci bıçakla dayanmıştı.

Olay büyümeden bastırıldı. Yetkililer, medya, hatta toplum olarak hepimiz aynı kelimeye sığındık: “Münferit.”

Bu kelime, son yılların en tehlikeli uyuşturucusu haline geldi. Çünkü her “münferit” dediğimiz olayın ardından, bir yenisi geliyor.

Ve her seferinde sınır biraz daha kayıyor, vicdan biraz daha köreliyor.

Bu defa da Beyşehir ilçesinde, 16 yaşındaki Osman Güven Yıldırım, yalnızca “araya girmek”, bir kavgayı ayırmak istediği için beş bıçak darbesiyle yaralandı.

Babası feryat ediyor:

“Oğlum sadece kavgayı ayırmak istedi. Ama akran zorbalığına maruz kaldı. Oğlum ölebilirdi de.”

Bu feryat, yalnızca bir babanın değil; ülkenin tamamının vicdanından yükselen bir çığlık aslında.

Çünkü artık hiçbirimiz “bizim çocuklarımızın başına gelmez” diyemiyoruz.

Okul bahçesi, apartman önü, sosyal medya grupları...

Hepsi potansiyel bir şiddet sahnesine dönüşmüş durumda.

Ve daha soğumadan... Ankara’dan bir başka acı haber geldi: 14 ve 16 yaşındaki iki kız çocuğu, kaybolduktan günler sonra alkol zehirlenmesiyle hastaneye kaldırıldı.

Biri hayatını kaybetti.

Diğerinin durumu hâlâ ağır. Bir yanda bıçak, bir yanda şişe... Bir yanda şiddet, diğer yanda çaresizlik... Bir yanda “oyun” denilen vahşet, diğer yanda “özgürlük” sanılan yıkım...

Bu Çocuklar Nereye Bakacak?

Aile, okul, medya, çevre...

Hepsi “eğitimden”, “değerlerden”, “ahlaktan” bahsediyor ama hiçbirimiz çocukların kalbine dokunmuyoruz.

Bir çocuğun eline bıçak almasına neden olan öfke nerede birikti?

Bir genç kızın ölümü göze alacak kadar kendini kaybetmesine kim neden oldu?

Sosyal medya şiddeti, linç kültürü, izlenme uğruna yapılan “şaka” videoları, çocukların ruhunu kemiren siber zorbalıklar…

Biz yetişkinler seyirciyiz.

Haber bültenlerinde “yine bir gençlik vakası” diyoruz, başımızı iki saniye eğiyoruz, sonra ekranı kapatıp hayatımıza devam ediyoruz.

Ama, ya çocuklar

Artık Münferit Değil: Toplumsal Bir Yangın Bu olaylar ne tesadüf, ne “kötü şans.” Artık Bu, sistemli bir çöküşün sessiz göstergesi.

Eğitimde, ailede, toplumda duygusal bağlar koptu. Çocuklarımız empati yerine “trend” öğrendi.

Dayanışma yerine “izlenme sayısı” peşine düştü. Biz ise “münferit” diyerek her birini ötekileştirdik.

Artık kabullenmemiz gerekiyor: Sorun bireysel değil, yapısal. Ve biz sustukça, sıradaki kurban sadece bir çocuk değil, bir nesil olacak.

Artık “münferit” değil. Toplumsal bir alarm bu.

Ve duymazdan gelirsek, sessizliğimizin bedelini çocuklarımızla birlikte bizler, yani ülkemiz ödeyecek.