H. Yüksel GÜLAY / SPOR AKTÜEL

Geçtiğimiz haftalardaki yazımda Termiyelik (Pınrabaşı) sahasındaki anılarımızı yayınlamıştım. Bizim ilk göz ağrımız Samanpazarı futbol sahasının anılarını da bu hafta okuyucularımızla paylaşalım dedim.

Samanpazanı sahası daha doğrusu eski harman yeri Bozkıra giderken sol tarafta bir iki yerden geçtikten sonra sol tarafta bir koca alan idi. Bizler yeni bizim neslin insanları sporcuları futbol maçlarını hep bu sahada yaparlardı. daha sonraları Pınarbaşında ki Termiyelik sahası aklimiza geldi ve bazı maçları orada oynadık.

Samanpazarı sahasının ilk anısı o zaman şehrimizde faaliyet gösteren ama Konya Bölgesindeki maçları dahil edilmeyen iki tane kulübümüz vardı. Biri Seydişehir Gençlerbirliği  futbol takımı diğeri de Torosspor Kulübünün futbol takımıyda. Gençlerbirliği Spor Kulübünün o zamanki başkanı Merhum Mehmet Ulaşan, Torosspor Kuübünün Başkanı rahmetli Rafet Altınok abimizdi. Hiç unutmam birinde her iki spor kulübümüzün de Samanpazarı sahasında antrenman yapmak istemiştik. Tek sahaya iki tane takım nasıl sığar biz bunu sığdırdık. Sahanın yarısında Gençlerbirliği takımı diğer yarısında da da Torosspor takımı çalışmaya başladı. Herkes kendi sahasında çalışırken dedik ki madem buraya geldik gelin bir maç yapalım dedik. O iki takımın da kadroları bende var. Yeri gelince o maçıda yazacağım. El hasıl vel kelam maçımız dostane bir biçimde 1-1 berabere bitti. Bizlerde maç yapma özlemimizi bir nemze olsun giderdik.

O zamanlar böyle amatör takımlar Konya Beden Terbiyesi Bölge Müdürlüğüne bağlıydı. Şimdi bu ibare değişti ve İl Spor Müdürlüğü oldu. Zamanın Bölge Müdürümüz Sami Yavrucuk Beyefendi sahamıza kadar geldi size burayı küçük bir stad yapalım dedi. Bu sözünü hiç unutmuyorum ama çeşitli engeller buna mani oldu. Karşımıza tapu meselesi çıktı ve o işte orada kaldı. Sami Bey vefat ettiyse kendisine Allahtan rahmetler diliyorum. 1962 yılında Konya’daki futbol k-hakem kursunda çok iyiliğini gördüm. Konyadaki maçlarda gelirsen otel parası verme ztadyumun misafirhanesinde kal diye kolaylıklar gösterdi. O dönemin Konyanın anlı şanlı ilçelerinden hakem kursuna giden olmadı ben kursa katılınca büyük bir sevinçle hakem hocamız Bedri Kaya beyefendiye gitti tanıştırdı çok memnun olmuştu. Şimdi bunları yazarken bile bu olanları hiç unutmadım. Tekrar tekrar Allahtan rahmetler dilerim.

İnsan bir defa kendine yapılan iyiliği birde kendine yapılan kötülüğü unutmazmış. Bu iki güzel insanı her zaman hayırlarla yaderim. Şimdiki nesil gibi bolluklar arasında maçlar yapmadık. Ali Torun abimiz sağ gidin bir ona sorun, takımımızın formalarını o dikerdi. Şimdiki gibi hazır formalar hazır eşofmanlar yoktu. Hatta futbol ayakkabıları bile berer nimet ti. Çoğu kez maçtan önce Samanpazarına gider ellerimizde kovalar ve kireçleri karar sahanın çizgilerini belli ederdim. Kalelerimizde ağ bile yoktu. O ağ olmayan maçlarda hakemlik yaparken çok sıkıntılar yaşadım. Geride oynayan futbolcular eğer top kaleyi ğeçmişse mahçup bir şekilde başlarını öne eğer bende gol olduğunu iyice kanaat  getiririrdim.

Yeni neslin futbolcuları böyle yazılar okusun ve içinde bulundukları nimetlerin kıymetini bilsin.